De weblog van Tjan is al geruim een jaar te vinden op http://kniesoor.wordpress.com.

Zie ik u daar?

Dit is de laatste bijdrage op deze weblog. Maar niet getreurd: …en wat vond Tjan ervan?  gaat door, alleen op een andere plek. Tjan is van Web-log.nl verhuisd naar WordPress.com. Daar blijft hij op de oude voet bloggen. Deze weblog blijft actief bij wijze van archief.

Klik hier om naar de gloednieuwe
website te gaan…

Gisteren werd er door 1,6 miljoen televisiekijkers afgestemd op de registratie van Jochem Myjers laatste theaterprogramma De rust zelve, vanmiddag werd op het Centraal Station van Leiden de dvd-registratie van deze voorstelling ten doop gehouden. Er stond een rij tot buiten het stationsgebouw: de belangstelling voor een handtekening van en een foto met Leidenaar Myjer was groot. Stadsgenoot Nico Dijkshoorn sprak een warm woord, waarna de signeersessie kon beginnen.

Micha Wertheim | Voor de zoveelste keer | Kleine Komedie, Amsterdam | donderdag 16 december 2010 (premixc3xa8re)
Een microfoon en xc3xa9xc3xa9n spot. Micha Wertheim begint de avond met het omstandig en met tergend veel terzijdes vertellen van een oude mop - een oude mop over oude moppen. In een notendop is dit ook meteen waar het in deze fascinerende voorstelling om gaat: over theater als een eigen wereld, die niets met de boze buitenwereld te maken heeft en waarin eigen wetten gelden. Wertheim refereert in de loop van de avond meer dan eens aan Toon Hermans ('die heb ik onlangs tot mijn voorganger benoemd'), die zijn causerietjes over koetjes en kalfjes ook in 1943 al in Carrxc3xa9 debiteerde, terwijl de wereld in brand stond en dit koninklijk theater aan de Amstel voor joden niet toegankelijk was. Als altijd redeneert de eigenzinnige cabaretier ook in Voor de zoveelste keer weer volgens een compleet eigen logica, die ervoor zorgt dat hij zelfs wegkomt met bijvoorbeeld het weerspreken van de – waar het om de Tweede Wereldoorlog gaat - gevleugelde wens 'Dit nooit weer'.

Micha Wertheim is op dreef, met sterke en zorgvuldig opgebouwde grappen die meer dan eens scherp en cynisch van toon zijn. Toch lijkt het eerste gedeelte van Voor de zoveelste keer wat richtingloos en vrijblijvend. De cabaretier merkt dat ook zelf op, als hij op ingenieuze wijze verandert in waarnemer (een rol die hem uitstekend ligt, zo vertelde hij eerder op de avond) en vanaf een klapstoeltje kritisch naar zijn eigen teksten luistert. Heeft het in zijn ogen min of meer zinloze fenomeen theater zo zijn eigen wetten, Wertheim heeft die ook. Hij grijpt in in zijn eigen voorstelling en weet daarbij zelfs de regels van de natuurkunde naar zijn hand te zetten. Hoe? Door op zeer verrassende, uitermate intelligente en bovendien bijzonder nauwgezette wijze een soort zwart gat te crexc3xabren, waarbij geen enkel element van dit ijzersterke programma op toeval blijkt te hebben berust. Gaat dat zien! Gaat dat zien!
Rapportcijfer: 9

Je kunt het natuurlijk kwalijk 'Egyptische cultuur' noemen, maar een vorm van folkore is het zeker. Zelfs in het kleinste hotel stuit je er gedurende je verblijf op de fraaiste handdoek-creaties. In 2007 schreef Tjan er onder de titel 'Creatief met handdoeken' al eens een blogje over (klik hier). Natuurlijk is Egypte hierin niet uniek en is Tjan inmiddels wel wat gewend, maar toch wist met name het personeel van de MS Nubian Sea (waarmee Tjan en partner vijf dagen over het Nassermeer dobberden) hem nog te verrassen met een aantal fraaie creaties. Textielorigami, handdoekkunst… hoe u het ook wilt noemen, het blijft leuk. Zeker als na het diner de hele boot vol blijkt te liggen en hangen met… nou ja, kijk zelf maar!

Vandaag plofte het door Tjan ontworpen geboortekaartje van de op dinsdag 30 november in Groningen geboren Hugo bij vrienden en familie op de mat. Altijd weer een spannend moment om iets wat je als pdf naar een drukker mailde, gedrukt, gesneden en gevouwen onder ogen te krijgen. Maar helaas: het in no-time gedrukte en donderdag 2 december geposte kaartje is bij Tjan nog altijd niet bezorgd. [Update 8 december: En vandaag nog steeds niet. Met de aangekondigde 3-daagse TNT-staking erbij, wordt Tjan's geduld wel heel erg op de proef gesteld!]

Hugo's geboortekaartje van 120×120 mm sluit qua ontwerp en kleuren aan bij de iets grotere trouwkaart van zijn ouders uit 2005 en bij het kaartje van zijn zusje Emma uit 2008. De kleur geel in de trouwkaart werd destijds gebaseerd op het schilderwerk van de trouwlocatie (een kasteeltje in Slochteren) en de kleur blauw vond zijn oorsprong in het interieur van de diner- en feestlocatie (een paviljoen in Groningen). Het magenta van het roze hart contrasteerde fraai met deze twee kleuren, zeker in combinatie met de witte ampersand uit het door Tjan bedachte logo van de trouwdag, dat iets meer dan vijf jaar geleden zelfs terugkwam op de bruidstaart en dat ook op de beide geboortekaartjes een plekje kreeg.

In het kaartje van Emma had de kleur roze de boventoon (ook in het binnenwerk), en alsof het van tevoren zo bedacht was, kon blauw nu perfect als de belangrijkste kleur in het geboortekaartje van de pasgeboren Hugo fungeren. En daarmee is het een fraaie familie geworden, zowel in het echt, als in de serie drukwerk…

Eerder dit jaar lanceerde chipsmerk Lay's in Nederland de actie 'Maak de smaak'. Uit de bijna 700.000 inzendingen sleepten drie nieuwe smaken een finaleplaats in de wacht: Babi pangang (nr. 66), Mango Red Chilli en Patatje Joppie. Tjan heeft de drie winnende zoutjes uiteraard geproefd en was over geen enkele smaak echt uitgesproken enthousiast. Voor wie toch een oordeel wil: de smaken staan hierboven wat hem betreft van minst lekker naar minst vies in de juiste volgorde.

Het logo van het Egyptische merk Chipsy doet vermoeden dat er nauwe banden bestaan met Lay's, en dus was Tjan enigszins verrast toen hij tijdens zijn vakantie een smaakvariant ontdekte waarin eveneens red chilli werd gecombineerd met fruit, in dit geval lemon in plaats van mango. Aan deze Egyptische chips deugde er wat Tjan betreft echter maar weinig. Naar aanleiding van de hoeveelheid zout zouden bij ons Voedingscentrum alle alarmbellen gaan rinkelen, en de smaakkenmerken van red chilli en lemon waren simpelweg vertaald in vxc3xa9xc3xa9l te pittig en vxc3xa9xc3xa9l te zuur. Van subtiliteit en balans was in elk geval geen sprake. Om kort te gaan: deze chips waren – net als de in Egypte populaire chipssmaak Kaas – niet te vreten. Eigenlijk kreeg je er alleen maar heel erge dorst van. Voor de volledigheid: Tjan en partner hebben ook de smaak Tomaat geproefd, en die kon er mee door.

Op de website van Chipsy Egypt wordt nu met veel bombarie een nieuwe flavour gelanceerd: Garnalen. Tjan is blij dat hij die tijdens zijn vakantie niet gezien heeft, want hij had zijn nieuwsgierigheid waarschijnlijk niet kunnen bedwingen. Overigens kunnen Egyptenaren op de genoemde website ook hun eigen chipssmaak bedenken, inclusief het ontwerp van de zak.

Kees Torn | Loze kreten | Leidse Schouwburg, Leiden | woensdag 10 november 2010 (premixc3xa8re)
Loze kreten is de titel van het negende programma van Kees Torn. Torn doet hierin wat hij ook in zijn acht voorgaande programma's deed: zich een nogal onhandige podiumartiest maar een uitermate begenadigd componist en tekstdichter tonen. Toch is er xc3xa9xc3xa9n groot verschil met de acht eerdere voorstellingen: de cabaretier bekent dat hij het eigenlijk wel gezien heeft en onthult dat dit zijn laatste programma is. 'Het is hier wel leuk, maar ik moet ervandoor,' luidt het veelzeggende refrein van een onvervalste carnavalskraker in de eerste helft van dit programma dan ook.

Van ontwikkeling is in de carrixc3xa8re van Kees Torn nauwelijks sprake geweest: reeds in zijn eerste show, Laat maar laaien, legde hij de lat voor zichzelf buitengemeen hoog en bracht hij zijn hoogstaande materiaal op stuntelige wijze ten gehore. De bakens werden nooit verzet, maar Torns zevende show, het beladen Dood en verderf – waarin de dood van het kleine meisje Josefien een prominente rol speelt – bracht wel een kentering teweeg. Theater werd een wereld van schone schijn, van publiek dat de kleinkunstenaar niet begreep, van een rol spelen, met veel loze kreten. De eerste letters van de titels van zijn programma's blijken het woord lapmiddel te vormen, en veel meer is het wat Torn betreft ook niet. Hij zou zijn kostbare tijd liever niet willen besteden aan cultuur, maar aan belangrijker zaken: aan de wetenschap en aan het proberen te begrijpen hoe de natuur in elkaar steekt.

Kees Torn laat de teugels voor zichzelf tijdens deze gevarieerde maar ietwat fragmentarische avond dan ook wat vieren. Zijn rijmschema's zijn minder dwingend dan voorheen en in zijn teksten zijn slordigheden blijven staan (in een lied over leeftijden van dieren wijst hij het publiek er zelf op). Om niet de kritiek te krijgen dat hij zijn teksten voorleest van papier staat er een iPad voor zijn neus, maar uit zijn hoofd kent Torn zijn eigen teksten allerminst. Grappen gaan door slechte timing of gestamel regelmatig de mist in, maar de cabaretier laat zich er niet door uit het veld slaan. Na deze 'loze kreten', waarin hij ook terugblikt op de voorgaande acht programma's, is hij immers klaar. Zonde, meent Tjan, want ook in deze wat vrijblijvende afscheidsvoorstelling valt veel te genieten. Gelukkig kent het woord lapmiddel ook een meervoud, zodat Torn – mocht hij zich bedenken – in elk geval nog tenminste twee programma's vooruit kan…
Rapportcijfer: 7,5